Blog

Het ‘perfecte’ plaatje

De laatste tijd ben ik wat minder gevoelig voor alle ‘perfecte’ plaatjes die ik dagelijks tegenkom. Wellicht komt dit omdat ik meestal best blij en zeker ben over mijn eigen ‘plaatje’. En door de nodige levenservaring weet ik ook dat achter elk mooi plaatje een verhaal schuilgaat, want wat je juist niet ziet daar zit het verhaal/iemands ervaringen en belevingen. Ieder mens, wat je ’titel’ ook is, maakt dingen mee in het leven waarvan je uit balans kunt raken.

‘Uiteraard’ doe ik er zelf ook aan mee, dat perfecte plaatje. Als je een bedrijf runt wil je mensen laten zien waar je zoal mee bezig bent, wat je te bieden hebt en waarom mensen echt bij jou moeten zijn om ‘hun probleem’ op te komen lossen. Als beginnend coach word je ondertussen bedolven met (ongevraagd) advies…..meestal van mede coaches die in je tijdlijn voorbij komen. Zij hebben ‘het’ voor elkaar en zonder hun hulp kom je er niet.  De eerste maanden deed ik daarom mee met allerlei gratis online seminars en ja ik voelde dikwijls de verleiding om geld te betalen voor het advies van ‘de experts, de rotten in het vak’.

Nu een aantal maanden verder ben ik blij dat ik eigenwijs mijn eigen pad bewandel en op een manier die past bij mij….wellicht niet de snelste route maar wel op mijn manier. Ik ben ik en dat is wat ik te bieden heb als coach en als mens, ik probeer juist nog wat dichter bij mezelf te blijven ook al is er soms heus wel wat twijfel. Maar ook dat mag want ik ben ook gewoon mens met mijn valkuilen en kwaliteiten.

Terugkomend op dat perfecte plaatje…..ik scroll door mijn tijdlijn en natuurlijk laat ik hier vaak de mooiste kanten van mijn bedrijf zien. Voelt best goed maar is uiteraard niet de gehele waarheid. Een foto van Ilse die elke dag poep schept, Bas die de net aangeplante rozenbottel haag in 1 nacht plundert, de steeds groter wordende mesthoop waarvan mijn plan, wat ermee te doen, steeds wijzigde. Hmmm geeft me ideeën, wellicht best leuk om over zulke dingen ook te posten.

Maar dan zijn er soms ook nog ‘grotere’ zorgen. Eigenlijk heb ik vaak teveel ideeën en pak ik alles aan waar ik enthousiast van word. Vaak heb ik twijfels over de precieze richting van mijn bedrijf in de toekomst mede doordat ik dus overal enthousiast van kan worden. Dan neem ik teveel hooi op mijn vork waardoor ik mijn sociale leven een beetje verwaarloos. En dan nog maar niet te spreken over het doen van belastingaangifte, facturen en contact leggen en onderhouden met klanten….ik heb nog een hoop te leren.

Nou ja mijn conclusie (mijn advies voor vooral mijzelf) is: investeer in jezelf, accepteer wat hulp (bedankt mam!), voel of je je grenzen niet overschrijd maar wees dan vooral niet te trots om even op de rem te trappen. Maar bovenal, blijf twijfelen en dus een hoop proberen, pak nieuwe projecten aan, zo lang je er enthousiast van wordt en vooral blijft en het geeft je energie! Doen, ga ervoor!

Voelt onwijs simpel, hier geschreven vanaf mijn ligbedje aan het zwembad op vakantie.

Ik (k)en mijn nieuwe ikken

Tijdens mijn opleiding op de Keulseweg hebben we ervaring opgedaan op het gebied van voice dialogue. Kortgezegd betekent dat naast dat we één persoon als geheel zijn, we meerdere subpersonen bij ons dragen. Er zijn er die ons tot hulp zijn, soms zijn ze juist weggestopt omdat er niet fijn op ons gereageerd werd en soms zijn ze bewust door onszelf op non-actief gesteld. Als je hiermee bewust aan de slag gaat kan het voorkomen dat je de keus maakt om deze ikken ook eens wat meer op de voorgrond te laten treden. 

Vandaag moest ik er ineens weer aan denken en waarschijnlijk komt dat omdat ik er tegenwoordig voor kies om mijn onzekere ik wat vaker te negeren en vooral naar mijn eigenwijze ik luister ik tegenwoordig graag. Ondernemer Ilse is mijn nieuwste ontdekking, nooit gedacht haar ooit te ontmoeten. Maar wat ben ik blij met haar en al zeg ik vind haar/mezelf best goed bezig als ondernemer. Soms komt mijn onzekere ik nog wel even om de hoek kijken maar dat brengt alles ook wel weer in balans, ze stelt mezelf de kritische vragen: zoals “kan ik dit aan” en “heb ik de competenties in huis”. Eigenlijk kom ik er dan altijd achter dat mijn onzekere ik zich niet zoveel zorgen moet maken en uiteindelijk ga ik het dus gewoon proberen, fijn juist om fouten te mogen maken van mezelf. 

Het ondernemer zijn is iets waarvan ik eigenlijk nooit had gedacht dat het bij me zou passen, want als ondernemer moet je je kwetsbaar opstellen, reclame maken, jezelf en je bedrijf promoten. Want je kunt nog zoveel kwaliteiten hebben, als je deze niet tentoonstelt dan weet niemand dat jij hulp kunt bieden. Het grappige is is dat ik er het best leuk blijk te vinden om aan mijn website te werken, te praten over mijn bedrijf en posts te schrijven en zo anderen een blik te geven van wie ik ben en wat ik kan! Vorige week heb ik zelfs een selfie stick gekocht, want ja ook die filmpjes (met mijzelf erop) gaan er komen 🙂

Ben je nou ook geïnteresseerd om kennis te maken met al jou ikken, dan ben je natuurlijk welkom om dit met behulp van de paarden te komen ontdekken. Ook het boek Ik (k)en mijn ikken is zeker een aanrader!

#voicedialogue#paardencoaching#ontwikkeling

Loop een ochtend met me mee!

Een typische dag op de Boerderijck staat bovenal in het teken van onze paarden. Vooral nu de paarden nog niet het gras op mogen ben ik veelal bezig met vullen van hooizakken, 4 maal daags het hooi bij de paarden brengen en vooral veel poep scheppen….ik probeer er een soort van routine in te hebben gedurende de dag, maar als ik eerlijk ben is routine nou niet perse een van mijn talenten.

Mijn wekker staat standaard om 07.10 uur, onze kinderen zijn dan meestal al wakker en samen aan het spelen 1 van hun kamers. Snel trek ik wat aan, vraag wat de kids voor ontbijt willen, “dat weet je toch wel mam, hetzelfde als altijd” kreeg ik vanmorgen te horen. Zodra het ontbijt gesmeerd, ingeschonken, gesneden is, trek ik gauw mijn jas aan. Max Verstappen, onze kater die een poes bleek te zijn is altijd de eerste die ik tref bij het hek. Sientje komt dan meestal vanaf de hooizolder op haar dooie gemakje aangelopen mauwend om haar eten.

Ook Rosa en Jumper hinniken mij toe, al lopend naar het hek waar Bas standaard altijd al staat. Bas hinnikt alleen in uiterst geval van nood, in zijn geval betekend dit, alleen als er een kuddegenoot uit de kudde wordt meegenomen. Voor zo’n groot paard hinnikt hij bijzonder zacht maar omdat ik het zo weinig hoor maakt het altijd indruk op me.

Na het voeren van de paarden zijn de kids vaak wel klaar met ontbijten….nouja ik moet niet overdrijven, ze zijn soms klaar, soms moet ik ze er nog 10 keer op wijzen om door te eten en heel soms willen ze nog wel een extra rijstewafel. Daarna het standaard haren kammen (gelukkig hebben we goede antiklit spray), tandenpoetsen, jassen en schoenen aan riedeltje.

Sinds we op de Boerderijck wonen moeten we, of nee we moeten niet maar gaan we met de auto naar school. Dit vind ik altijd een fijn moment, even rust in de auto en 10 minuten kletsen met onze kids, soms over zware onderwerpen, soms over automerken en soms met de muziek hard omdat elk liedje wat Loa kent haar “lievelingsliedje” is.

Rond 10 over half 9 ben ik dan weer thuis en zet ik een kop thee voor mezelf en meestal klap ik de laptop open om mailtjes te beantwoorden of om zaken rondom ons pas gestarte bedrijf te regelen of uit te zoeken en wacht ik ondertussen op mijn cliënt/collega, boer B noemt hij zichzelf het liefst, hij werkt een aantal dagen samen met mij op de Boerderijck…..maar daarover een andere keer meer.

Scroll naar top