Ilse Kramer-Molenaar
Ik ben Ilse en als ik mezelf zou omschrijven ben ik een tikkeltje gek, eigenwijs, gevoelig, leergierig en behulpzaam. Vanaf jongs af aan voelde ik mij ontzettend fijn bij dieren, ik ging dan altijd stiekem voordat de ander ‘paardenmeiden’ kwamen naar mijn verzorgpaard waar ik helemaal in mijn eigen wereldje opging….ik kan dat gevoel nog zo goed oproepen, ik was er veilig, mocht er zijn wie ik was en de paarden waren altijd eerlijk!
Uiteraard kwam ik (met wat omwegen) op een agrarisch school terecht en vanuit daar was mijn intentie om verder te leren om uiteindelijk leerkracht te worden. Maar na mijn stages voor de opleiding tot onderwijsassistent merkte ik dat het stukje begeleiden van mensen ook ontzettend goed bij mij past. Na mijn studie is dat mijn vak geworden, vooral het begeleiden van jeugd met verschillende hulpvragen is iets wat ontzettend goed past bij mij.
Uiteindelijk heb ik een werkplek gevonden op een zorgboerderij waar ik de combinatie mooi kon maken. Daar merkte ik al gauw dat ik meer kennis wilde vergaren over de combinatie begeleiden en paarden, uiteraard wist ik uit eigen ervaring al dat dit zoveel goeds kan doen maar als ik iets over wil brengen aan een ander dan wil ik er zelf ook meer van leren. Zo kwam ik terecht op de Keulseweg en wat ging er een wereld voor mij open!
Altijd wist ik al dat je mensen niet helpt door ze de oplossingen aan te reiken maar dat de kracht zit in het ontdekken wat jouw eigen oplossing is. En daar ben ik na deze opleiding vooral zoveel krachtiger in geworden, anderen de mogelijkheid geven om zelf op zoek te gaan naar oplossingen en dat in bijzijn van paarden.
Tijdens deze opleiding ben ik gaan uitspreken dat wij een boerderij gaan kopen, ik wist gewoon dat het ging lukken. En toen ook Bas en Jumper mij eigenlijk in de schoot werden geworpen was het hek van de dam….dit is niet zomaar een droom, nee dit wordt werkelijkheid!
En inmiddels is het dus mijn werkelijkheid, samen met mijn man en kinderen op de Boerderijck.
Welke superkracht zou je willen hebben?
Als ik puur kijk naar iets praktisch zou ik mega snel en sterk willen zijn zodat ik al het ‘minder leuke’ werk wat sneller voor elkaar krijg. Kijk ik dan wat verder naar dit verlangen dan zou ik willen zeggen, mijn superkracht zou mogen zijn dat ik wat makkelijker hulp vraag.
Wat is het spannendste dat je ooit hebt gedaan?
Het spannendste wat ik ooit heb gedaan is toch eigenlijk wel waar ik nu mee bezig ben, ondernemen en daarbij heel veel verantwoordelijkheid op mij hebben genomen. Hierdoor moet ik ook heel veel dingen doen waarvan ik ooit dacht dat ik het niet zou kunnen, dat ik niet slim genoeg was of te onzeker. Ik was iemand die zaken vermijdde als ik dacht dat het me niet lukte. Inmiddels weet ik dat ik ontzettend veel wel kan, ik doe het gewoon en soms blijft het spannend.